Սուբյեկտայնություն
Բնակիչը քաղաքի մասին խոսակցության կողմ է, ոչ թե ստացողը։ Բնակչի ձայնը գործընթացի մաս է, ոչ թե խնդրանք։




Կոտրված կանգառ, փոսեր, վտանգավոր անցում — պատմեք, մենք կփոխանցենք դիմումը համապատասխան մարմնին
Սա բնական կարգ չէ — սա քաղաքական ձև է։Եվ այն հնարավոր է վերակառուցել։
ձայնը տեղ չի հասնում
Ահա ինչպիսին է դա քաղաքի մասշտաբով․
Քաղաքի մասին որոշումները պետք է կայացվեն բնակիչների հետ, ոչ թե նրանց փոխարեն։
Սա կոնկրետ որոշում կայացնողների մասին չէ․ սա այն գաղափարի մասին է, որ բնակիչների հետ կարելի է չհաշվի նստել։ Այդ գաղափարն անընդունելի է՝ ով էլ որ որոշումներ է կայացնում։
Բնակիչը քաղաքի մասին խոսակցության կողմ է, ոչ թե ստացողը։ Բնակչի ձայնը գործընթացի մաս է, ոչ թե խնդրանք։
Որոշումը, որը հնարավոր չէ բացատրել և ստուգել, վատ որոշում է։ Յուրաքանչյուր էական որոշում պետք է ունենա հեղինակ, հիմնավորում և հասանելի տվյալներ։
Բնակիչների կասկածը պետք է ունենա մեխանիզմ, որի միջոցով այն վերածվի պատասխանի։ Առանց դրա ցանկացած «այսպես ենք որոշել» մնում է վերջին խոսքը։
Սա վերաբերում է այն ամենին, ինչ արվում է քաղաքում առանց բացատրության և առանց համաձայնեցման։ Մի քանի առանձին դեպք․
Ո՞վ է որոշում՝ որտեղ կտրել և որտեղ տնկել։ Ի՞նչ տվյալների հիման վրա։ Ու՞մ ձայնն է հաշվի առնվում՝ հարևան շենքերի բնակիչների, թե՞ կառուցապատողի։
Անցումները հանում են, երթուղիները չեղարկում, գոտիները նեղացնում։ Ի՞նչ չափանիշներով։ Ու՞մ հետ է համաձայնեցված։ Ինչպե՞ս վիճարկել։
Ո՞վ է չափում, ո՞վ է հրապարակում, ի՞նչ հիման վրա են ընդունվում կամ չեն ընդունվում միջոցներ։
Հրապարակային խոսակցություն քաղաքի որոշումների մասին, բնակիչների կազմակերպում, վերլուծություն, աշխատանք քաղաքապետարանի հետ՝ որպեսզի կասկածն ունենա ալիք, իսկ յուրաքանչյուր որոշումն՝ բացատրություն։
Գրառումներ, պատմություններ, խնդիրների փաստագրում, երբ դրանք առաջանում են՝ որպեսզի քաղաքային որոշումները չկորչեն լռության մեջ։
Երթեր, հավաքներ, պիկետներ՝ հրապարակային ձևաչափեր, որոնց միջոցով բնակիչները հավաքականորեն ցույց են տալիս, որ առանց իրենց ընդունված որոշումներն առանց առարկության չեն անցնում։
Դեպքերի վերլուծություն, ինֆոգրաֆիկա, քաղաքային բարդ հարցերի մատչելի բացատրություն՝ որպեսզի կասկածը լինի կոնկրետ, ոչ թե վերացական։
Առաջարկներ, դիմումներ, լսումներին մասնակցություն՝ պաշտոնական ալիքներ, որոնց միջոցով որոշումները դառնում են քննարկելի, ոչ թե պարզապես հայտարարված։
Երևանի բնակիչների նախաձեռնող խումբ։ Ոչ կազմակերպություն, ոչ կուսակցություն՝ և ոչ ընդդիմություն այսօրվա որոշում կայացնողներին։ Դիրքորոշումը սկզբունքային է․ բնակիչների հետ պետք է հաշվի նստել, ով էլ որ որոշումներ է կայացնում։ Միանալու համար ձևականություն պետք չէ՝ բավական է կիսել սկզբունքները և գործել դրանց տրամաբանությամբ։